Rust zacht, lieve Stewie 🕊️
Je kwam bij ons als een beschadigde pup van zes maanden, verwaarloosd, mishandeld, getekend door angst. Ze trokken je omhoog aan een wurgketting, lieten je vallen als je niet wilde lopen. Je moest vechten voor eten in een smerig nest. Maar jij… jij groeide uit tot een trotse heer. Stap voor stap leerde je weer vertrouwen, en gaf je jouw liefde aan iedereen die het wilde ontvangen.
In je latere jaren kon je niet meer in de roedel blijven — te veel hommeles. Dus kreeg je je eigen plek, je eigen rust. Ik herplaatste je met liefde, zodat je op een bank kon liggen bij iemand zonder andere dieren. Maar het liep anders.
Na twee incidenten belandde je in Depot. Toen ik dat hoorde, heb ik meteen een advocaat gebeld. Jij was herplaatst met een contract. Jij hoorde bij ons.
Na 7 maanden kregen we eindelijk een rechtszaak. De rechter keek naar mijn verslagen, mijn zorg, mijn verantwoordelijkheid. Ze vroeg waarom ik niet betrokken was bij het onderzoek in Utrecht. Ik kon haar geen antwoord geven. Maar ze gaf opdracht tot een diepgaand onderzoek: kon Stewie terug naar huis? In hun dossier stond euthanasie als enige optie.
Dankzij Annette Koomen en Mr. Biemond kwam het verlossende telefoontje: “Bent u 3 mei thuis? Dan brengen we Stewie.” En ja, ik was thuis. Hij kwam terug. Zijn eigen veilige kamer met sluis. Hij was weer vrolijk, weer zichzelf. Geen gevechten meer. Alleen rust.
Tot het noodlot toesloeg.
Je jankte, kon niet liggen, niet staan. Speeksel liep in slierten uit je bek. Je buik stond bol. Ik dacht: maagkanteling. Midden in de nacht, door sneeuw en gladheid, reed ik naar Barendrecht. Alles in mij zei: gas geven. Maar ook: blijf rustig, anders komen we niet heel aan.
Daar aangekomen leek het even goed te gaan. Maar de röntgenfoto toonde troebelheid. De echo bracht de waarheid: een enorme tumor op je milt, die je maag tegenhield. De vloer zakte onder me weg. Ze zeiden: we kunnen opereren, dan heb je misschien nog 3 tot 6 maanden. Maar ik wist: dat is geen leven. Niet voor jou.
Samen besloten we je los te laten.
Ik ging bij je zitten. Jij liet je vallen tussen mijn benen, je kop op mijn buik. Alsof jij míj wilde troosten. Zo rustig, zo zacht. En toen sliep je in.
De kamer uitlopen zonder jou was ondraaglijk. Maar ik kon niet anders. Om 03.30 was ik thuis. Alleen. Huilend. Schreeuwend. Want dit heb jij nooit verdiend.
Dank aan iedereen voor jullie lieve woorden, donaties en steun. 🙏Zonder jullie had ik dit niet kunnen dragen.🙏
Stewie, jouw liefde blijft ons omarmen.🐾❤
Liefs,
Sylvia Michels
Als mensen nog willen steunen dan kan dat via deze link.🙏🐾
Hoi, wil je mij helpen door Donatie D.A en afschscheid st SPBF? Het bedrag mag je zelf kiezen. Je kunt met elke bank in Nederland betalen. Dank je wel!
https://betaalverzoek.rabobank.nl/betaalverzoek/?id=58oYhWMvR6a-xJKopfBlBw
Reactie plaatsen
Reacties